ulcero
ulcero, to make sore, cause to ulcerate
ulcĕro, āvi, ātum, 1, v. a. [ulcus], to make sore, cause to ulcerate (rare but class.).
- I Lit.: nondum ulcerato Philocteta serpentis morsu, Cic. Fat. 16, 36: mantica cui lumbos onere ulceret, Hor. S. 1, 6, 106.— *
- II Trop.: non ancilla tuum jecur ulceret ulla, i. e. wound with love, Hor. Ep. 1, 18, 72.
ulcero (āvī), ātum, āre (ulcus), schwären-, wund machen, I) eig.: mantica cui lumbos onere ulceret, Hor. sat. 1, 6, 106: nondum ulcerato Philoctetā morsu serpentis, verwundet, Cic. de fato 36. – II) bildl.: iecur, die Leber, d.i. (nach unserer Vorstellung) das Herz verwunden, Hor. ep. 1, 18, 72.
ulcĕrō, (15) āvī, ātum, āre (ulcus), tr., blesser, faire une plaie à : Hor. S. 1, 6, 106 ; ulceratus Cic. Fato 36 || [fig.] blesser [le cœur] : Hor. Ep. 1, 18, 72.
- 1. doen zweren, een zweer veroorzaken bij (m. acc.); ➤ nondum ulcerato Philoctetā morsu serpentis toen Philoctetes nog niet een zwerende wond had opgelopen door de beet v.d. slang;
- 2. (Hor.) (metaf.) prikkelen, kwellen [iecur alcis iems. lust].
ulcerō —, ātus, āre
- ulcus, to make sore, cause to ulcerate: nondum ulcerato serpentis morsu: alcui lumbos onere, H.—Fig.: Non ancilla tuum iecur ulceret ulla, i. e. wound your heart, H.