unanimiter
ūnănĭmĭter, adv., v. unanimis fin.
ūnanimiter, Adv. (unanimis), einmütig, einträchtig, Vopisc. Tac. 4, 8 u. Eccl. (vgl. Rönsch Itala p. 230).
illam pactionis condicionem se observaturos quam ego et eorum praesul pacifice et unianimiter paciscebamur(
illi unianimiter omnes devota mente consenserunt
concinite ~er [AS: ]anmodlice
per totam Hibernienses ~er insurrexerunt
cum ‥ clerus et populus ad audiendum verbum Domini ~er convenirent
omnes ‥ reum mortis ~er acclamaverunt
simul ~er egredientes
ūnănĭmĭtĕr, en bon accord : Arn. 1, 33 ; Eccl.