unguento
unguento, āvi, ātum, 1, v. a. [unguentum],
- to rub with sweet ointments, to anoint, perfume (in verb. finit. very rare): DEAS VNGVENTAVERVNT, Inscr. Fratr. Arval. Orell. 2271, 391 (cf. Cic. Verr. 2, 4, 35, § 77).—More freq. in part. perf.: unguentātus, a, um, anointed, perfumed: unguentatus per vias, ignave, incedis, Plaut. Cas. 2, 3, 23 (239): cincinni, id. Truc. 2, 2, 32 (287): homo, P. Scipio Afric. ap. Gell. 7, 12, 5; Sen. Fragm. ib. 12, 2, 11: maritus, Cat. 61, 142.
unguento, āvī, āre (unguentum), salben, corpus, Itala Marc. 14, 8: deam, deas, Corp. inscr. Lat. 6, 2104, 31 u. 2114, 14. – ➳ unguentātus, Adi., s. bes.
unguentō, (15) āre, tr., parfumer : CIL 6, 2104, 31 ; 2114, 14.