unguiculus
unguiculus, a finger-nail
unguĭcŭlus, i, m. dim. [unguis],
- a finger-nail: integritas unguiculorum omnium, Cic. Fin. 5, 27, 80; Plaut. Ep. 5, 1, 17 (623); Sen. Q. N. 6, 2, 5.—Prov.: a teneris unguiculis, a transl. of the Gr. ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων, from early infancy, from childhood, Cic. Fam. 1, 6, 2 (for which: de tenero ungui, Hor. C. 3, 6, 24): ex unguiculis (= ἐξ ὀνύχων), from the very finger-tips, i. e. through and through, Plaut. Stich. 5, 5, 20 (761); Ap. Met. 10, 22, 8.
unguiculus, ī, m. (Demin. v. unguis), der Nagel am Finger od. an der Zehe, unguiculi, Lucr.: integritas unguiculorum omnium, Cic.: unguiculi et ne totius quidem dolor, Sen.: unguiculis caret partus, Solin. – Sprichw., ex unguiculis (ἐξ ὀνύχων) perpruriscere, von den Fingerspitzen aus, in allen Fibern (= durch und durch), Plaut. Stich. 761. Apul. met. 10, 22. – usque ab unguiculo ad capillum summum est festivissima, wir »vom Kopf bis auf die Zehe«, Plaut. Epid. 623 (Goetz ungulo). – qui mihi a teneris, ut Graeci dicunt, unguiculis (griech. ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων) cognitus est, von Kindesbeinen an, Cic. ep. 1, 6, 2.
tumet de viribus quem potest coquere / dolor ungriculi [? l. unguiculi ]
unguĭcŭlus, (15) ī, m. (dim. de unguis ), ongle [de la main ou des pieds] : Cic. Fin. 5, 80 || perpruriscere usque ex unguiculis Pl. St. 661, éprouver une démangeaison jusquʼau bout des ongles ; mihi a teneris, ut Græci dicunt, unguiculis es cognitus Cic. Fam. 1, 6, 1, je te connais depuis tes premiers ongles, comme disent les Grecs [ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων] = depuis lʼâge le plus tendre ; ab unguiculo ad capillum Pl. Epid. 623, des pieds à la tête.
unguiculus ī, m dim.
- unguis, a finger-nail: a teneris unguiculis, from infancy.