urinalis
ūrīnālis, e, adj. [urina],
- of or belonging to urine, urinary, urinative: viae, Cael. Aur. Tard. 5, 3; cf. fistula, Veg. 3, 15: virtutes, Cael. Aur. Tard. 5, 2: medicamenta, id. ib. 1, 4; 5, 1.
ūrīnālis, e (urina) = οὐρητικός, I) zum Harn (Urin) gehörig, Harn-, Urin-, viae, Cael. Aur.: fistula, Veget. mul.: virtutes, Cael. Aur.: medicamina, Cael. Aur. – II) Urin (Harn) treibend, cataplasma diureticon id est urinale, Cass. Fel. 44. p. 111, 19.
eadem nocte ~ia receptacula quindecies et eo amplius exhausit
grossa superfluitas secunde digestionis, scilicet urina, per ~es emittitur meatus
calculo meatus ~es opturante
cerebrum inficit, et ad ~es operationes perficiendas ineptum reddit
per fluxum sanguinis ‥ per vias ~es
opilacione lapidis opilantur vie ~es [ME: ]weies of pisse
minsaterium, vas ad recipiendum urinam vel mictum, urinal
pro j ~i j d.
pro uno forcerio novo ‥ ~i et aliis minutis emptis ad opus domine Margarete filie regis
pro ollis terreis, urinallis, et fiolis emptis ad cameram
pro ij orynalibus per ipsum emptis ‥ ij s.
nec habebit aut portabit aliquis palam ~e vel aliquid tale in dormitorio
vitriolum et calcina ‥ pone in ~i, affundendo illi tantum de lacte virgineo ut sit coopertum, et claude ~e cum panno lineo
ūrīnālis, e, dʼurine, relatif à lʼurine : urinales viæ C. Aur. Chron. 5, 3, les voies urinaires.