ustrina
ustrīna, ae, f. [uro]. *
- A burning, burn, Ap. Met. 7, 19, 19.—
- II A place for burning corpses, Inscr. Orell. 4517; cf. Fest. s. v. bustum, p. 32.—Called also ‡ ustrīnum, i, n., Inscr. Grut. 656, 3; 755, 4; 1044, 7 al.
ūstrīna, ae, f. (uro), I) das Brennen, der Brand, des Feuers, Solin. 19, 13. Apul. met. 7, 19. – II) meton., die Brandstätte, bes. die Leichenbrandstätte, Arnob. 7, 15. Serv. Verg. Aen. 3, 22. Porphyr. Hor. sat. 1, 8, 14. Corp. inscr. Lat. 6, 10237: renum, Augustin. in psalm. 26. enarr. 1, 14: ustrina saccariorum, Corp. inscr. Lat. 6, 4417. Vgl. Paul. ex Fest. 32, 6.
[placea ] que se extendit ‥ a ‥ stabulo Willelmi ‥ et ustrena usque ad murum
pro combustione unius ~e calcis, 16s
instoures emptis pro emendacione ~e uxoris J. O., 12 d.
in ~o jstepyngfat , j novum cilicium pro torali
novam ~am maximo opere et labore ‥ constat esse factam
pro tectura et reparacione ~e de F.
pro quodam panno cilicinio ad ~um de F. pro brasio conservando ‥ xxv s.
pro firmis ~i seu calcarie vulgariterlymekyllis de Bischophillis nuncupate
~a, ubi porcos tolluntur [l. porci ustulantur ]
~a, G.torail
kylne, for malte dryyng , ~a
~a, A.a bakhous
hoc ~um, A.a kylme
hoc ~um,a kylinhowse
ustrīna, æ, f. (uro), lieu où lʼon brûle un corps : CIL 6, 10237 ; P. Fest. 32 || action de brûler, combustion : Apul. M. 7, 19 ; Sol. 19, 13.
- 1. verbranding;
- 2. (meton.) plek waar lijken verbrand worden.