vane
vānē, adv., v. vanus fin.
vānē, Adv. (vanus), eitel, vergeblich, grundlos, Tert. apol. 49. Augustin. serm. 38, 10. Vulg. psalm. 38, 12 u.a. Eccl.: Compar. vanius, Apul. apol. 42: Superl. vanissime, Tert. de pudic. 1.
nec in eo fortitudinis nomen assequitur, quod se pre ceteris fraudulenta opinio consequi gloriatur. utique fraudulenter et ~e, quia, ut ait ille: ‘rebus in adversis facile est contempnere vitam; / fortius ille facit qui miser esse potest.’
hoc dicit ne ~e videatur contra majores se extollere
victoriam ‥ dedit hostibus suis Dominus omnipotens abjecitque suos, qui ~e offenderant eum
hominem auditis ‥ suis extollentem se meritis non superbe, non ad gloriam, non ~e, sed ut provocem palpones ‥ hec audientes
ne qui in imagine Dei ambulamus ~e conturbemur, thesaurizantes in incerto divitiarum
monstras nullum umquam fuisse tempus, ex quo factus est homo, absque aliquo qui ad eam pertineret, sine qua ~e factus esset omnis homo, reconciliationem
ne quis forte ex verbis quibus utimur ~e perturbetur
nunc ~e timidi, nunc ~e securi, nunc pusillanimitate deficientes, nunc securitate presumentes
in via quippe hic ignis Deus noster suos multipliciter probat et examinat, quos ipse in patria †vane [? l. varie ] quidem multisque modis glorificat et illuminat
vānē, adv. (vanus), vainement, en vain : Tert. Apol. 49 || -nius Apul. Apol. 42 ; -issime Tert. Pud. 1.