vanesco
vanesco, to pass away, disappear, vanish
vānesco, ĕre, v. inch. n. [vanus], to pass away, disappear, vanish (poet. and in post-Aug. prose).
- I Lit.: incipiunt gravidae vanescere nubes, Ov. Tr. 1, 2, 107: Ceres in sterilem herbam, id. Am. 3, 7, 31: spiritus meus in auras, id. H. 12, 85: cuncta in cinerem, Tac. H. 5, 7: nigra sed infusā vanescat sepia lymphā, Pers. 3, 13: (nubes) pondere suo victa in latitudinem vanescebat, Plin. Ep. 6, 16, 6.—
- II Trop.: vanescitque absens et novus intrat amor, Ov. A. A. 2, 358: inanis credulitas tempore ipso, Tac. A. 2, 40; cf.: tempore ac spatio vanescere, id. ib. 2, 82: ira plebis, id. ib. 5, 9: dicta per auras, Ov. Am. 2, 14, 41: vos nolite pati nostrum vanescere luctum, i. e. to be in vain, Cat. 64, 199: cavendum est ne ipsa expositio vanescat, Quint. 4, 3, 8: quod magnificum alio referente fuisset, ipso qui gesserat recensente vanescit, Plin. Ep. 1, 8, 15.
vānēsco, ere (vanus), vergehen, verschwinden, sich verflüchtigen, verdunsten, I) eig.: incipiunt gravidae vanescere nubes, Ov.: nigra sed infusā vanescat sepia lymphā, erbleiche, Pers.: non paterer immanes istos et ad pugnam natos lacertos levitate iaculi aut iactu disci vanescere, erschlaffen, Tac.: calidis ab ignibus fumus vanescit, Sen. poët.: nubes in latitudinem vanescebat, Plin. ep.: carmine laesa Ceres sterilem vanescit in herbam, erstirbt zu nichtigem Halme, Ov.: spiritus ante meus tenues vanescat in auras, Ov. (u. so et hoc crimen tenues vanescat in auras, Ov.): im Bilde, cuncta sponte edita aut manu sata atra et inania velut in cinerem vanescunt, löst sich wie in A. auf, Tac.: u. so im Bilde, iactantiae fastu corrupti atque consumpti in fumum cineremque vanescunt, Augustin. epist. 48, 2. – II) übtr.: vanescit absens et novus intrat amor, Ov.: mendacium per se corruptum vanescit ac diffluit, Lact.: vanescente plebis irā, obgleich die Erbitterung des V. schon im Abnehmen war, Tac. – vos nolite pati nostrum vanescere (vergebens sei) luctum, Catull.: cavendum est, ne ipsa expositio vanescat (wirkungslos werde), Quint.: quod magnificum referente alio fuisset ipso qui gesserat referente vanescit (verliert allen Wert), Plin. ep.: vanescet honor Augusti, Tac.: an inanem credulitatem tempore ipso vanescere sineret, in sich zerfallen lassen sollte, Tac. – ➳ Cic. de legg. 2, 24 jetzt auch Mueller evanescere.
vānēscō, (12) ĕre (vanus), intr., se dissiper, sʼévanouir : Ov. Tr. 1, 2, 107 ; H. 12, 85 ; Tac. H. 5, 7 ; Plin. Min. Ep. 6, 16, 6 || [fig.] inanis credulitas tempore ipso vanescit Tac. Ann. 2, 40, une vaine crédulité se dissipe par le seul effet du temps, cf. Tac. Ann. 2, 82 ; 5, 9 ; Catul. 64, 199.
vānēscō —, —, ere, inch.
- * vaneo, from vanus, to pass away, disappear, vanish: Ceres sterilem in herbam, O.: Vanescit absens et novus intrat amor, O.: vanescente plebis irā, Ta.