vaniloquentia
vaniloquentia, idle talk, prating, vaunting
vānĭlŏquentĭa, ae, f. [vaniloquus],
- empty or idle talk, prating, vaunting (rarely; not in Cic.), Plaut. Rud. 4, 1, 14 (905): hac vaniloquentiā primum Aristaenum praetorem Achaeorum excitavit, Liv. 34, 24, 1; Tac. A. 3, 49; 6, 31.—Plur., Jul. Val. Rer. Gest. Alex. 2, 10.
vāniloquentia, ae, f. (vaniloquus), das eitle-, leere Reden, Geschwätz, die Prahlerei, Plaut. rud. 905. Liv. 34, 24, 1. Tac. ann. 3, 49; 6, 31. Porphyr. Hor. sat. 1, 2, 2: Plur., vaniloquentiae et iactantiae barbari, Iul. Val. 2, 10 ed. Paris.
vānĭlŏquentĭa, (15) æ, f. (vaniloquus), paroles futiles, bavardage : Pl. Rud. 905 || jactance, fanfaronnades, vanteries : Liv. 34, 24, 1 || vanité [dʼauteur] : Tac. Ann. 3, 49 ; 6, 31.
vāniloquentia ae, f
- vaniloquus, idle talk, prating, vaunting, L., Ta.