vanidicus
vānĭdĭcus, a, um, adj. [vanus-dico],
- vain - speaking; false - speaking; subst., a liar (ante- and post-class. and rare): cum probis potius quam cum improbis vivere vanidicis, Plaut. Trin. 2, 1, 37 (259); Amm.16, 7, 2.
vānidicus, a, um (vanus u. dico), Eitles redend, lügenhaft, Plaut. trin. 275. Sch.3 Amm. 16, 7, 2.
vanidicus, i. vana dicens
vānĭdĭcus, a, um (vanus, dico), menteur, hâbleur : Pl. Trin. 275 ; Amm. 16, 7, 2.