velificor
velificor, to make sail, move under full sail
vēlĭfĭcor, ātus (inf. parag. velificarier, Afr. Com. 267), 1, v. dep. n. [velum-facio], to make sail, spread sail, sail.
- I Lit. (rare; not in Cic.): (ratis) Caerula ad infernos velificata lacus, Prop. 2, 28 (3, 25), 40: velificantes triumphantium in modum, Flor. 3, 7, 3; Mel. 3, 7, 2.—
- II Trop., with dat., to make sail for, i. e. to exert one's self to effect, procure, or gain a thing (class.): honori suo velificari, Cic. Agr. 1, 9, 27: ne aut velificatus alicui dicaris, aut, etc., Cael. ap. Cic. Fam. 8, 10, 2: favori civium, Flor. 1, 9, 5.
vēlificor, ātus sum, ārī (velificus), die Segel spannen, d.i. I) segeln, caerula ad infernos velificata lacus, Prop. 2, 28, 40: sic velificantes portibus suis adremigaverunt, Flor. 3, 7, 3: quantum per quadraginta dies noctesque velificantibus cursus est, Mela 3, 7, 2 (3. § 61). Vgl. velifico no. I. – II) bildl., mit vollen Segeln, d.i. eifrig für etw. wirken, jmdm. od. einer Sache Vorschub tun, jmdm. durchhelfen, alci, Cael. in Cic. ep. 8, 10, 2: honori suo, Cic. de lege agr. 1, 27: favori civium, Flor. 1, 9, 5. – ➳ Parag. Infin. velificarier, Afran. com. 267 (wo aber Ribbeck mit Gerlach vellicarier lesen möchte).
vēlĭfĭcor, (15) ātus sum, ārī (velificus), intr., ¶ 1 déployer les voiles, faire voile, naviguer : Prop. 2, 28, 40 ; Flor. 3, 7, 3 ¶ 2 [fig.] sʼemployer pour, favoriser [avec dat.] : Cic. Agr. 1, 27 ; Cæl. d. Cic. Fam. 8, 10, 2.
velificor , aris, ari. d.
起帆渡。盡力。肋人。— ei 殉彼。随和彼。Honori velificor 謀功名。求榮。
Suggest a Translation
See an image
起帆渡。盡力。肋人。— ei 殉彼。随和彼。Honori velificor 謀功名。求榮。
Suggest a Translation
See an image
vēlificor ātus, ārī, dep.
- velificus, making sail; velum+2 FAC-, to make sail, move under full sail; hence, fig., to be zealous for: honori suo.