velitor
vēlĭtor, ātus, 1, v. dep. n. [veles], to fight like the velites or light troops, to skirmish (ante- and post-Aug.).
- I Lit.: in eum lapidibus crebris, Ap. Met. 9, 37, 17; equus postremis calcibus, id. ib. 7, 16, 18.—In mal. part.: primis Veneris proeliis, Ap. Met. 5, 21, 17.—
- II Trop.: tunc saga illa primis adhuc armis disciplinae suae velitatur, i. e. makes the first attempt, essays, Ap. Met. 9, 29, 12; contra aliquem scurrilibus jocis, id. ib. 8, 25, 15; calumniis in aliquem, id. Mag. p. 274: nescio quid vos velitati estis inter vos duo, i. e. have wrangled, Plaut. Men. 5, 2, 28 (780): adversus impudentes et improbos in maledictis (with decertare convicio), Gell. 6, 11, 1: periculum alicui, to threaten with danger, Ap. Met. 5, 11, 11.
vēlitor, ātus sum, ārī (veles), nach Art der velites plänkeln, übtr.: I) kämpfen, a) mit Waffen, calcibus, Apul.: lapidibus in alqm, werfen, Apul.: Veneris proeliis velitatus, Apul. – b) mit Worten, zanken, schimpfen usw., inter se, Plaut.: in maledictis adversus alqm, Gell. – II) einen Versuch machen, armis, Apul. met. 9, 29: periculum alci, drohen, ibid. 5, 11.
vēlĭtŏr, ātus sum, ārī (veles), ¶ 1 intr., engager le combat, escarmoucher, in aliquem, contre qqn : Apul. M. 9, 37 || faire assaut de paroles, se quereller, se disputer : Pl. Men. 778 ; Gell. 6, 11, 1 ¶ 2 tr., menacer de : Apul. M. 5, 11.