veniabilis
vĕnĭābĭlis, e, adj. [venia, II.],
- pardonable, venial (late Lat.), Prud. Ham. 943; Sid. Ep. 9, 1; Salv. adv. Avar. 4, 8; cf. the foll. article.
veniābilis, e, Adi. m. Compar. (venia) = venialis, verzeihlich, Eccl. – Adv. veniābiliter, ICt.
credat homo totum quod peccat ~e esse si in confessione praeveniet faciem Dei
cognovitque nefas grave se patrare, sibique / non fore apud Dominum scelus hoc veniabile summum
si ‥ [peccatum ] esset grandiusculum, elemosinis ex suo redimeret quicquid ~is culpa obfuscaret
vĕnĭābĭlis, e, (venia), digne de pardon, véniel : Prud. Ham. 943.
Sed tamen scribis tum quod erraverim Veniabile fore.Charta ann. 909. apud Stephanot. tom. 4. Fragm. Hist. MSS. pag. 31 :
Nisi sponte sua Veniabilem hujus factionis protulerit emendationem.Occurrit alibi.
Mediolanus episcopus, adhuc in incœpta permanens transgressione, quia nec minis terreri, nec Venialibus promissis, quæ ei compassionis gratia tam a domno apostolico, quam a ceteris episcopis offerebantur, ad pœnitendi satisfactionem potuit ad luci, etc.
L'exposant deist icelles paroles fors Veniaument et simplement, sanz penser à aucun malice.