venialiter
veniāliter, Adv. (venialis), auf verzeihliche Weise (Ggstz. damnabiliter), Eccl.
constat virum justum saltem ~er delinquere
de gemino genere piscinarum, una que est in Jerusalem ad abluendos ~er delinquentes, et de piscinis que in Hesebon esse memorantur ad lavandos criminosos
cum sancti sint parentes, non peccant nisi ~er in coitu
ex hoc quod semiplenam habet diligenciam peccat ~er
potest ‥ quis irasci multum et interesse contra alium zelo justicie et intencione bona absque peccato mortali, et quandoque ~er solum
nec dubium quin ~er peccaverunt cum Petrus et Barnabas, culpe sue conscii, tacuerunt
vĕnĭālĭtĕr, adv., dʼune manière pardonnable, véniellement : Cassian. Inst. 5, 30.
Lupi illi gregem non quærebant invadere, sed pastorem, persequutusque in una civitate, fugere Venialiter potui in aliam.Conc. Toletan. VI. inter Hispan. tom. 2. pag. 516 :
Quod si quisquam jam talia iniqua deliberatione cum quocumque est meditatus, hoc sibi noverit esse sacerdotali moderatione concessum, ut Venialiter possit hoc sine mora principis auribus publicare.Vide alia notione in Veniæ 1.