vernaculus
vernaculus, of home-born slaves
Could not find vernaculi in Logeion dictionaries.
vernaculi Adjective: masculine genitive singular, Adjective: masculine vocative plural, Adjective: masculine nominative plural, Adjective: neuter genitive singular of vernaculus
vernācŭlus, a, um, adj. [verna].
- (Acc. to verna, I.) Of or belonging to homeborn slaves.
- A Adj.: multitudo, the rabble of slaves, Tac. A. 1, 31; so, plebs, Tert. Apol. 35.—
- B Substt.: vernācŭli, ōrum, m. (acc. to verna, I.), buffoons, jesters (post-Aug. and rare), Mart. 10, 3, 1; Suet. Vit. 14.—
- 2 vernācŭla, ae, f., a female household slave (late Lat.), Mart. Cap. 8, § 804: filius quem susceperat ex vernaculā, Ambros. Abrah. 1, 7, 65.—
- II (Acc. to verna, II.) Native, domestic, indigenous, vernacular, i. e. Roman (the class. signif. of the word): aquatilium vocabula partim sunt vernacula partim peregrina, Varr. L. L. 5, § 77 Müll.: volucres, id. R. R. 3, 5, 7: equi, Plin. 37, 13, 77, § 202: vites (with peculiares), id. 14, 2, 4, § 24: putatio, id. 17, 23, 35, § 208: gallinae, Col. 8, 2, 5: pecus, id. 7, 3, 13: imago antiquae et vernaculae festivitatis, Cic. Fam. 9, 15, 2: sapor, inborn, innate, id. Brut. 46, 172: crimen domesticum ac vernaculum, invented by the accuser himself, id. Verr. 2, 3, 61, § 141; cf. consilium, Plaut. Poen. 4, 2, 105 (927).—
- B Natural, common (late Lat.): paupertas olim philosophiae vernacula est, Ap. Apol. 18, p. 285, 13.
vernāculus, a, um (verna), I) zu den Haussklaven gehörig, subst., a) vernāculī, ōrum, m., die im Hause geborenen Sklaven, Haussklaven, das Hausgesinde, Capit. Opil. Macrin. 13, 3. Apul. met. 1, 26: als gemeine Witzbolde, Pasquillanten, Mart. 10, 3, 1. Suet. Vit. 14, 4. – b) vernācula, ae, f., die im Hause geborene Sklavin, die Haussklavin, Mart. Cap. 8. § 804: filius, quem susceperat ex vernacula, Ambros. de Abrah. 1, 7. no. 65. – II) übtr.: a) inländisch, einheimisch, römisch (Ggstz. peregrinus), volucres, Varro: artifices, Liv.: milites, legio, Auct. b. Alex.: pecus, Colum.: vocabula, Varro LL.: cotidianae res et vernaculae, Cic.: crimen domesticum et vernaculum, d.i. vom Ankläger selbst erdacht, erfunden, Cic. – paupertas olim philosophiae vernacula, bei der Ph. heimisch, Apul. – b) prägn., in Rom einheimisch, der Hauptstadt eigen, städtisch, dah. auch feinstädtisch, großstädtisch, multitudo, der großst. Pöbel, Tac.: septem collium plebs, Tert.: vitia, Tac.: festivitas, Cic.: urbanitas, Tac.: sapor, Cic. Vgl. Heräus Tac. hist. 2, 88, 6. – ➳ synk. vernāclus, Corp. inscr. Lat. 8, 9375: bernaclus, Corp. inscr. Lat. 8, 2992; dagegen Prob. app. 197, 21 vernaculus non vernaclus.
~a quadam scripturae consuetudine commune esse dicitur quod immundum est, sicut et ad Petrum vox de caelo dicit, ‘quod Deus mundavit tu commune ne dixeris’
lex alia naturalis, que apud omnes eadem est, alia constitutionis, in qua habet unaqueque patria suum aliquid proprium vivendique ~um(
magna ‥ vis pretiosi metalli ‥ cubiculo pontificis illata est. habebat ‥ per singulas portiones ~um possessoris et nomen et signum
~um Hebree lingue est ‘et’ conjuncionem superhabundare
non quod alia lingua Galilei atque alia loquerentur Hierosolimite, qui utrique fuerunt Hebrei, sed quod unaquaeque provincia et regio suas habendo proprietates ~um loquendi sonum vitare non possit
ex lingua ~a in latinam
emunctoriis ferreis, que ~a lingualygrattis appellantur
conventiones fuerunt a duobus sinceris notariis in nostram ~am excepte
cum maxima ~orum et militum armata cohorte
cccxviij, non dicam expeditos ~os, sed milites probatissimos, et a Flandrensium multitudine selectos
~a,menen
~us,inbyrdling
~i sunt homines qui in domo ejus nutriti sunt
fit heres vernaculus, et castrum ruina
vir ‥ genere spectabilis et honore ‥ cujus ~us Johannes W., adolescens annorum decem circiter et septem
Aldhelmus segnis Christi crucicola et supplex ecclesiae bernaculus
catholicas Christi bernaculas
novum ‥ sacellum / Bugge construxit, supplex vernacula Christi
Felix catholicae congregationis ~us [gl.: servus ]
regno inter Christi semper vernacula vernas [v. l. vernans ]
ego ‥ ~us sanctae Dei ecclesiae
~us,frioleta
vernācŭlus, (12) a, um (verna), ¶ 1 relatif aux esclaves nés dans la maison ; dʼoù vernācŭlī, ōrum, m. , esclaves nés dans la maison : Apul. M. 1, 26 || mauvais plaisants, bouffons : Mart. 10, 3, 1 ; Suet. Vitell. 14 || vernācŭla, æ, f. , esclave née dans la maison : Capel. 8, 804 ¶ 2 [fig.] qui est du pays, indigène, national [c.-à-d. Romain] : vocabula vernacula Varro L. 5, 77, termes de la langue nationale ; [oiseaux du pays] Varro R. 3, 5, 7, etc. ; vernacula festivitas Cic. Fam. 9, 15, 2, esprit du cru romain ; vernaculus sapor Cic. Br. 172, saveur du terroir || crimen domesticum ac vernaculum Cic. Verr. 2, 3, 141, accusation fabriquée par lʼaccusateur chez lui, à la maison [de son cru] || vernacula multitudo Tac. Ann. 1, 31, une foule de gens de Rome.
- 1. tot het huishouden behorend; — subst. ī m huisslaaf;
- 2. inheems, uit het eigen land afkomstig [equi; artifices; legio];
- 3. Romeins, typisch grootsteeds [festivitas; multitudo gepeupel; urbanitas; sapor].
vernaculus , a, um. adj.
家中生者。本地者。同鄕者。土產。Vernacula multitudo 諸奴。卑民。Vernacula putatio 本地樣殳刂樹。Vernaculum consilium 本身之主意。
Suggest a Translation
See an image
家中生者。本地者。同鄕者。土產。Vernacula multitudo 諸奴。卑民。Vernacula putatio 本地樣殳刂樹。Vernaculum consilium 本身之主意。
Suggest a Translation
See an image
vernāculus
adj.
- verna, of home-born slaves: multitudo, Ta.—Native, domestic, indigenous, vernacular, Roman: festivitas: sapor, innate: crimen domesticum ac vernaculum, i. e. which applies to the accuser.