vermino
vermĭno, āre (in the dep. collat. form verminatur, Pompon. ap. Non. 40, 21; Sen. Vit. Beat. 17 fin.), v. n. [vermina].
- I Lit., to have worms, be troubled with worms, Sen. Q. N. 2, 31, 2.—
- II Transf., in gen., to have crawling, itching pains; to prick, shoot, ache, pain: auris, Mart. 14, 23, 1.— In the dep. form: si minus verminatur, Sen. Vit. Beat. 17, 4.—Of women in labor: decumo mense demum turgens verminatur, parturit, Pompon. ap. Non. 40, 21 (Com. Rel. p. 198 Rib.).
vermino, āre, u. Depon. verminor, ārī (von vermina od. vermis), I) Würmer haben, von Würmern geplagt werden, Sen. nat. qu. 2, 31, 2: effeminato verminet procul culo, Priap. 58, 2 B.: im Bilde, ut viderent, ne res publica verminaret litteris ad diva additis, quod verminatum ne ad cancer perveniret, Cl. Quadr. ann. 3. fr. 49 (nach Hertz' Verbesserung). – II) übtr.: 1) kribbeln, jucken, verminat auris, Mart. 14, 23, 1. – als Depon., si (podagra) minus verminatur, Sen. de vit. beat. 17, 4. – Partiz., verminantia membra, Arnob. 1, 50. – 2) Wehen haben, decumo mense demum turgens verminatur, parturit, Pompon. com. 56.
vermĭnō, (16) āre (*vermen, vermis), intr., avoir des vers, être rongé par les vers : Sen. Nat. 2, 31, 2 || démanger, éprouver des démangeaisons : Mart. 14, 23, 1.
- 1. wormen hebben;
- 2. (metaf.) kriebelen, jeuken; ➤ verminat auris.