vernalis
vernālis, e, adj. [ver],
- of or belonging to spring, vernal: horae, Manil. 3, 258: facies terrae, Aug. Civ. Dei, 7, 25.
1. vērnālis, e (ver), zum Frühling gehörig, Frühlings-, aequinoctium, Suet. fr. 123. p. 176, 7 Reiff. Serv. Verg. georg. 1, 100: horae, Frühlingsstunden, Manil. 3, 258: flores, Boëth. cons. phil. 3, 8: facies terrae, Augustin. de civ. dei 7, 25: vernalis caespitis vilitas, Chrysol. serm. 25. Vgl. Not. Tir. 69, 15.
2. vernālis, e (verna) = οἰκοτριβικός, dem Haussklaven eigen, Onomast. vet.
viij ergo kal. Aprilis id est aequinoctium ~em [sic ]
per aequinoctium ~e(
ad habitacula ~ia et aestualia
cuculum, ~em avem, vestre direxi sanctitati
redeunte ~i tam tempore quam temperie
esto vernalis subjectis, non hyemalis
in precariis ‥ ~ibus carrucarum
~i calore
solem jubet hibernum currere / et vernalem ad alta surgere
omnis honor temporalis / cito tanquam flos vernalis / disparere cernitur
vernālis, e (vernus), relatif au printemps, printanier : Manil. 3, 258 ; v. vernilis.
Accepit dominus abbas a prædictis hominibus centum solidos, et sex Vernales ad construendum molendinum.Vide Vernulitas.
Alnus, quibusdam in provinciis
Verne? Vide supra Vergna et Vernagium 1.