veru
veru, a spit, broach
verū, ūs, n.: a spit, 1.212; a slender, tapering lance; spit-dart, 7.665.
vĕru, ūs (collat. form of the nom. sing. vĕrum, Plaut. Rud. 5, 2, 15 (1302) and 17; masc. collat. form of the plur. vĕrōnes plumbei, Aur. Vict. Caes. 17; abl. verubus, Ov. M. 6, 646; Juv. 15, 82 al.: veribus, Charis. pp. 50 and 112; Prisc. p. 672; Verg. G. 2, 396; id. A. 1, 212; Plin. 30, 10, 27, § 88 al.), n. [perh. for sveru; Sanscr. svarn, a stake].
- 1 A spit, broach, esp. for roasting upon, Varr. L. L. 5, § 127 Müll.; Verg. A. 1, 212; 5, 103; id. G. 2, 396; Ov. M. 6, 646; id. F. 2, 363; Plin. 30, 10, 27, § 88.—
- 2 A dart, javelin, Verg. A. 7, 665; Tib. 1, 6, 49; Sid. Carm. 5, 413.—
- 3 Plur., a paling or railing round an altar or a tomb, Inscr. Orell. 736.—
- 4 A critical sign on the margin of a book, = obelus, Hier. Ep. 106, 7.
veru, ūs, n. (zu griech. βαρύες δένδρα), der Spieß, I) eig.: a) der Bratspieß, Verg. u. Plin. – b) der Wurfspieß, Verg. u.a. – II) übtr.: a) der kritische Spieß (sonst obelus), als Zeichen am Rande einer Schrift, daß ein Wort unecht sei, Hieron. epist. 135, 10. – b) Plur., Spieße als Umzäunung von Altären, Corp. inscr. Lat. 6, 826. – ➳ Dat. u. Abl. Plur. veribus u. verubus, s. Neue-Wagener Formenl.3 1, 554 u. 555. – Nbf. verum, ī, n., Plaut. rud. 1302 u. 1304, s. Georges Lexik. der lat. Wortformen 725.
feribus,snasum
carnes ejus, aut elixas in lebetibus aut assas in ~ubus, essent comesuri
summarii eorum [militum ] ‥ non hastis sed ~ubus onerantur
in veribus vertit membra veruta foco
‘totum sola comedisti, non restat nisi ~u’ id estspite ‥ et verberavit eam egregie ipse ~uspice
item ij olle nove enee et j minor et j ~u
~u,broche ‥spytt ‥ indeclinabile,a spete
cecidit super ~u ferreum acutum ex igne calidum
ij ~ua ferrea cum j parvo ~u pro anguillis assandis
per serganteriam faciendi ~ua ad hastas dignarii domini regis
est enim obelus ~u vel sagitta
et virgulis, id est obelo in modum ~u formato designans que ex superfluo videbantur apposita
stelle cum caudis sunt novem: ~u prima
~u est horribilis aspectu et vadit prope solem ‥ . signat ‥ ~u vero corruptionem fructuum vel minutionem et insuper mortalitates regum et divitum
vĕru, (12) ūs, n. , broche : Varro L. 5, 127 ; Plin. 30, 88 ; Virg. En. 1, 212, etc. || dard, petite pique : Virg. En. 7, 665 ; Tib. 1, 6, 49 || signe critique, c. obelus : Hier. Ep. 106, 7 || pl., piques formant clôture : CIL 6, 826, 3.
➳ dat. abl. pl. veribus ou verubus.
- 1. (braad)spit;
- 2. werpspies.
Hæc Area Intra Hanc Definitionem Cipporum Clausa Verubus.Charta Chrodegangi Episcopi Metensis, apud Meurissium pag. 169 :
Cum palis molendinariis et Verubus, etc.Est etiam
Veru, in Glossa superlineari, exponitur
sagitta.
Mox hastas hastata manus configit in illum, Quorum cuspis erat longa, et subulæ instar acuta, Et nonnulla velut Verubus dentata recurvis, Cuspidis in medio uncos emittit acutos.
Hic Verubus, cultris alter subularibus, arctas Scrutatur thorace vias.
veru, quod
Canumentum, ubi forte leg.
cum amento.
Retectisque gladiis et Verutis.
Cominciarono a saettare con loro Verettoni.Ita eod. libro cap. 19. 20.
Guiartann. 1213 :
Si con François vont ordenant Leur bataille en un tenant, Garnis d'espées et de Broches.
De leurs Broches de fer se vont entracoulant.
De sa broche de fer li a trois coups donnez.
Et ab una brotxa que tenia, dona li be 13. colps.
Brochiisinstructa fuisse scuta militaria docent Assisiæ Hierosol. MSS. cap. 95. ubi de Armis Militis, qui duello decertat :
Et en l'escu doit avoir deus broches de fer tout emmi l'escu, et l'autre au pié de soute, et doivent estre de tel grosse come il vodront, et de tel longour jusque à un pié, et neent plus, et entour l'escu tant de broches com ils vodront, aguës, ou rasours. Et le cheval doit estre couvert de couverture de fer, et avoir une testiere de fer, et emmi la testiere une broche de fer, telle comme celle de l'escu.
verū ūs, n
- a spit, broach: Subiciunt veribus prunas, V., O.—A dart, javelin (poet.), V.
VERU
VERU, VERU´TUM. [HASTA]
Veru
(1) ὀβελός. A spit used for roasting meat (Varro, L. L. v. 127). It was often made of wood (Plin. H. N. xxx. 37; Verg. Georg. ii. 396; Ovid, Fast. ii. 363), sharpened at the point, so as to be driven through the meat (Sen. Thyest. 1063; Verg. Aen. i. 212), and placed over the fire (id. Aen. v. 103), and probably turned by the hand upon fire-dogs or andirons (varae). See vara.
(2) (σαύνιον.) A missile weapon (Verg. Aen. vii. 665), adopted from the Samnites by the light infantry of the Romans. It had a sharp, round, iron point, like the spit after which it was named (Festus, s. v. “Samnites”).