vinctura
vinctūra, ae, f. [vincio],
- a bandage, ligature, vincture, Cels. 7, 20; 8, 10, 1; Plin. 16, 37, 68, § 174; Varr. L. L. 5, § 62 Müll.
vīnctūra, ae, f. (vincio), I) das Binden, Varro LL. 5, 62. – Plur., virgae (salicis) sequacis ad vincturas lentitiae, zäh genug, um sich binden zu lassen, Plin. 16, 174. – II) als chirurg. t.t., der Verband, Cels. 7, 20 u.a.
vīnctūra, æ, f. (vincio), ¶ 1 action de lier : Varro L. 5, 62 ¶ 2 lien : Plin. 16, 174 || ligament, ligature : Cels. Med. 7, 20 ; 8, 10.
Ibique dejectus est Comes Fridericus, et contra illum vinctus Riquartus ex Woldman in priore Vinctura ; plures quippe et infinitæ fiebant in invicem Vincturæ ; tandem gladiis contendebant.Sed legendum videtur
juncturæ, id est, commissiones in præliis.
De unoquoque equo quem habet homo in Vinctura persolvitFortexii. garbas et dimidiam : ille vero qui equum non habuerit 10.
Vectura.