vinculare

vinculare [LL], to bind in chains or sim., chain, fetter, (also) to take captive, imprison (also fig. or in fig. context). b (p. ppl. as sb. m.) one who is in chains, (also) captive, prisoner. non modo ~atum sed etiam capite caesum Bede Luke 357D; illis vulneratis et istis occisis, omnibus autem reliquis ‥ ~atis G. Steph. 43; apicire, ligare ‥ †unculare [v. l. vinculare], nodare Osb. Glouc. Deriv. 52; ecce migrat qui gelu vinculat / quo sol vernus nubes diffibulat J. Howd. Ph. 875; et ita et ipsi turpiter ~ati per diversa loca incarcerati sunt W. Coventr. II 249; Aristotelem ‥ scelerosis manibus ~atum, ferramentis infamibus compeditum R. Bury Phil. 7. 103; chatenis peccati undique ~atum Uhtred Medit. 196; s1138 post reaccepcionem ‥ dictorum castrorum ‥ episcopum ‥ ~avit Meaux I 120; vidit quemdam Johannem B. furiosum, suis manibus vinculis et cathenis ferreis ~atum Canon. S. Osm. 57; Robertus ‥ quem idem Henricus ~averat et ‥ obcecaverat Capgr. Hen. 65.  b devotio ‥ apostolici pectoris ‥ ipsas ‥ ~atorum catenas resolverit Bede Acts 978D; orans ~atus ad tumbam sancti Yvonis ‥ rumpuntur ferrea ligamina Gosc. Mir. Iv. lxvij; viduatis ecclesiis pastores sufficeret, exules restitueret, ~atos expediret W. Malm. GP I 48; s1312 cum ~ato suo Petro recessit Chr. Ed. I & II II 177.