virido
viridō, 1, n.: to be green, verdant. (viridis)
vĭrĭdo, āre, 1, v. a. and n. [viridis].
- Act., to make green, cause to grow green: hastas floribus, Val. Fl. 6, 136: vada subnatis viridentur ab herbis, become green, Ov. Hal. 90.—More freq.,
- II Neutr., in the part. pres. viridans, growing green, green, verdant: cingit viridanti tempora lauro, Verg. A. 5, 539: herbae, Lucr. 2, 33; 5, 1396: hedera, Plin. 8, 32, 50, § 117; cf.: proximus ut viridante toro consederat herbae, Verg. A. 5, 388: gemmae, Plin. 37, 8, 34, § 113: color, Lucr. 5, 785.
virido, āre (viridis), I) intr. grün sein, grünen, hic viridat tumulis laurus prope Delia nostris, Corp. inscr. Lat. 8, 7854: dictum quod viridat, Serv. Verg. Aen. 4, 242 (nach Beckers Vermutung). – dah. viridāns, grünend, grün, laurus, Verg.: hedera, Plin.: comae, Apul.: ubi sanctus Cithaeron frondet viridantibus fetis, Acc. tr. 244: viridantia Tempe, Catull. – II) tr. grün machen, viridantem floribus hastas, Val. Flacc. 6, 136; dah. viridārī, grün werden, Ov. hal. 90. Audax in Augustin. epist. 260.
vĭrĭdō, (14) āre (viridis), ¶ 1 tr., rendre vert : Val. Flacc. 6, 136 ; viridari Ov. Hal. 90, devenir vert ¶ 2 intr., être vert, verdoyant : Serv. En. 4, 242.