volutatio
volutatio, a rolling, wallowing
vŏlūtātĭo, ōnis, f. [voluto], a rolling about, wallowing.
- I Lit.
- A In gen.: totis volutationibus corporis aliquid persequi, Cic. Pis. 34, 83: in luto, Plin. 8, 51, 77, § 207: pulverea athletarum, Tert. Pall. 4: caecā quādam volutatione contrahi undas, Sen. Prov. 1, 4: lapidis, Pall. Jun. 1.—
- B In partic., in mal. part., Petr. 95; Sen. Contr. 1, 2 med.—
- II Trop. (post-Aug.). *
- A Restlessness, disquiet: nusquam residentis animi, Sen. Tranq. 2, 8.—*
- B Instability: tanta rerum humanarum, Sen. Ep. 99, 9.
volūtātio, ōnis, f. (voluto), das Wälzen, Herumwälzen, I) eig.: caeca vol., eine regellose Strömung, Sen.: v. in luto, das Sülen, Plin.: v. pulverea athletarum, Tert.: u. so Plur., im Bilde von den Sülen des Wildes, quas quidem nos non vestigiis odorantes ingressus tuos, sed totis volutationibus corporis et cubilibus persecuti sumus, in den Sülen, in denen du dich gewälzt, u. in den Wildlagern aufgesucht, Cic. Pis. 83. – im obszön. Sinne, Sen. u. Petron. – II) übtr.: 1) die Unruhe, animi, Sen. de tranqu. anim. 2, 10 (vgl. § 8 iactatio animi). – 2) die Unbeständigkeit, rerum humanarum, Sen. ep. 99, 9.
cum ‥ calor succederet ‥ non vestium exuicio, non in terra subvenire potuit ~o
post multam ~onem et capitis ac menbrorum ad pavimentum frequentem tunsionem, tandem [mulier ] siluit
ad hoc omnis cogitatio, omnis ~o cordis retorqueatur ‥ ut ‥ memor sis Dei
cor dissipant peregrine et indisciplinate mentis ~ones
vŏlūtātĭō, (13) ōnis, f. (voluto), ¶ 1 action de rouler : cæca quadam volutatione Sen. Prov. 1, 4, par une aveugle action de roulement [des flots], un aveugle mouvement de va-et-vient ; volutationes corporis Cic. Pis. 83, action de rouler souvent son corps, de se vautrer, cf. Petr. 95, 1 ¶ 2 [fig.] agitation, inquiétude : Sen. Tranq. 2, 8 || instabilité : Sen. Ep. 99, 9.
- 1. het zich rondwentelen;
- 2. (Sen.) (metaf.) onrust [animi];
- 3. onbestendigheid, wisselvalligheid [rerum humanarum].
volūtātiō ōnis, f
- voluto, a rolling, wallowing: volutationes corporis.