vultuosus
vultŭōsus (volt-), a, um, adj. [vultus],
- of an expressive countenance, full of expression, full of airs or grimaces, grimacing, affected: homo, Prud. στεφ. 10, 171: frons, Ap. Met. 3, 13, 8; ne quid ineptum aut vultuosum sit (in oratione), Cic. Or. 18, 60; cf. pronuntiatio, Quint. 11, 3, 183.
vultuōsus, a, um (vultus), I) voll ernsthafter-, finsterer usw. Mienen, ernsthaft, finster, v. Pers., Prud. u.a.: frons, Apul. – II) zu voll von Mienen, Grimassen schneidend, vultuosum (in oratione), Cic.: pronuntiatio, mit zu vielen Grimassen verbunden, Quint.
nuntius miseriarum ‥ percunctatus quid ita ~us adventaret “affero” inquit “tibi ‥ filii obitum”
~us, tristis
rex ei se ~um ostendit et ‥ in verba prorupit contumelie dicens “nunc patet te proditorem esse”
exiens ~us vidit quendam civem ‥ cui ‥ dixit “nunquid et tu venisti ad inimicum regis?”
nec regem honorare responso dignati sunt ‥ hoc solum ~i repetentes quod nusquam ulterius cum ipso procederent
efficacior est ‥ lenitas columbina quam severitas exterior et indignatio ~a
nec ‥ interest utrum voce ‥ vel quodam ~o contemptu ‥ secreta [confitentium ] ‥ vulgentur
monachus vester ‥ librum [meum ] ‥ se ‥ in ignem ‥ missurum ‥ verbis non minus ~is quam tumultuosis ‥ affirmavit
sunt ‥ alii ‥ dicti ‥ ~i, et tales ‥ in cera ‥ componunt effigies hominum ad interficiendum eos(
fare , pulcher ‥ politus, ornatus, ~us
vultŭōsus, a, um (vultus), trop plein de jeux de physionomie, affecté : Cic. Or. 60 ; Quint. 11, 3, 183.
Non despexit ut Vultuosus, aut contumax.
Vultuosus, tristis. Gloss. Isidori. Gloss. Lat. Gall. Sangerm. :