vulturius
vultŭrĭus (volt-), ii, m. [1. vultur], a vulture, bird of prey.
- I Lit., Plaut. Truc. 2, 3, 16 (337); id. Most. 3, 2, 146 (835) sqq.; Lucr. 4, 680; Liv. 27, 23, 3; 27, 11, 4; 41, 21, 7.—
- II Transf.
- A A vulture; a designation for a rapacious or covetous person, an extortioner, and the like: sunt alii qui te volturium vocant, Plaut. Trin. 1, 2, 64 (102): vulturius illius provinciae imperator, Cic. Pis. 16, 38; Cat. 68, 124.—
- B An unlucky throw at dice: jacit vulturios quattuor. Talos arripio: jacto basilicum, Plaut. Curc. 2, 3, 78 (357).
vulturius (volturius), iī, m., der Geier, Stoßvogel, Raubvogel, I) eig., Plaut., Lucr. u. Liv. – II) übtr.: A) der Geier, Nimmersatt, von habsüchtigen Menschen (s. Lorenz Plaut. most. 819 sqq. Brix Plaut. trin. 101), Plaut., Catull., Cic. u.a.: togati vulturii, v. Advokaten, Apul. – B) ein unglücklicher Wurf im Würfelspiele mit den vier tesserae, der Geierwurf (viell. = canis), iacit volturios quattuor, Plaut. Curc. 357. – ➳ Nbf. vulturus, Enn. ann. 138.
basilicus, jactus in tabula qui fortunatis provenit. Plautus: “jacto basilicum; jacit vultorios quatuor” [] Plaut. Cur. 357
vultŭrĭus (13) (volt-), ĭī, m. , ¶ 1 vautour : Pl. Truc. 337 ; Lucr. 4, 680 ; Liv. 27, 23, 3 || [fig.] = homme rapace, spoliateur : Cic. Pis. 38 ; Catul. 68, 124 ¶ 2 le vautour, [coup malheureux aux dés] : Pl. Curc. 357.
- 1. gier;
- 2. (metaf.) hebzuchtig persoon, veelvraat;
- 3. (Plaut.) slechte worp (bij het dobbelen).