zodiacus
zodiacus, the zodiac
zōdĭăcus, i, m., = ζωδιακός,
- the zodiac (pure Lat. orbis signifer), Cic. Arat. 317; Gell. 13, 9, 6.
- —Hence, zōdĭăcus, a, um, adj., of the zodiac: zodiacum diastema, Sid. Ep. 8, 11: zodiacus tractus, Mart. Cap. 1, § 44: zodiaca hospitia, id. ib. 1, § 5.
zōdiacus, ī, m. (ζωδιακός), der Tierkreis mit seinen Sternbildern, Gell. 13, 9, 6 (Cic. de div. 2, 89 u. Arat. 318 signifer orbis gen.): signifer, quem Graeci vocant zodiacon, Censor. 8, 4: zodiaci circulus od. orbis, Chalcid. Tim. 78 u. 108. – adi., zodiacum diastema, Sidon.: zodiacus tractus, Mart. Cap.: zodiacus circulus, Hyg.
zotiacus, animalis
zoziacum, sideralem
~us, sideralis
hic ~us ‥ i. sideralis, quiazodis Grece sidus Latine
mathematici in explorandis hominum genituris ‥ ~um circulum in xij signa ‥ distribuunt
est unus circulus qui ‘~us’ vel ‘horoscopus’ ‥ appellatur ‥ per quem sol et luna et stella Saturni, Jovis et Martis, Veneris, et Mercurii decurrunt
zotia, i. e. signa, inde circulus iste ‘zotiacus’ dicitur quasi circulus signorum vel signifer
inter septem planetas per ~um circumeuntes discurrit etiam draco, sed contrario motu
sol quanto in remotiores a ~o partes radios mittit, [tanto ] minorem ‥ vim caloris exercet
zodaico nomen animalia dant, quiazoas / est animal
adimplet ‥ Deus annum cum deducit solem ‥ ab eodem puncto ~i in idem punctum
~us qui est circulus in celo octavo dicitur ‘~us mobilis’ ‥ set ‥ ~us principalis est in celo nono ‥ et hic ~us ‥ dicitur ‘inmobilis’
1 zōdĭăcus, ī, m. (ζῳδιακός), zodiaque, cercle contenant les douze signes parcourus par le soleil : Cic. Arat. 34, 317 ; Gell. 13, 9, 6.
2 zōdĭăcus, a, um, du zodiaque, zodiacal : Sid. Ep. 8, 11 ; Capel. 1, 5 ; 1, 44.
zōdiacus ī, m
- , ζωδιακός, the zodiac.
zodiăcus
sc. circulus (ζωδιακὸς κύκλος). The circle of the Zodiac (Aul. Gell. xiii.9.3).