φαεννός

φᾰεννός, v. φαεινός.

φαεννός, poet., bes. lyr. Form statt φαεινός ; Ἀώς Pind. N. 6.54 ; ἄστρον Ol. 1.6 ; αἰθήρ 7.67 ; θυσίαι I. 4.30 ; ἀρεταί N. 7.51 ; ἡμέρα Soph. Aj. 843, vgl. 389 ; u. öfter Eur.

φᾰεννός (-ός, -όν; -ᾶς, -άν, -αῖς; -όν acc., voc.)

• 1brilliant, bright μηκέτʼ ἀελίου σκόπει ἄλλο θαλπνότερον ἐς ἁμέρᾳ φαεννὸν ἄστρον O. 1.6 φαεννὸν ἐν αἰθέρα O. 7.67 ὄλβος πύργος ἄστεος ὄμμα τε φαεννότατον ξένοισι P. 5.56 ἐν δʼ Εὐξείνῳ πελάγει φαεννὰν Ἀχιλεὺς νᾶσον (sc. ἔχει) N. 4.49 φαεννᾶς υἱὸν εὖτʼ ἐνάριξεν Ἀόος ἀκμᾷ ἔγχεος ζακότοιο N. 6.52 φαεννὸς αἰθήρ Pae. 3.17 ὦ Διὸς Ἑλλανίου φαεννὸν ἄστρον (Αἴγινα sc.) Pae. 6.126 met., φαενναῖς ἀρεταῖς N. 7.51 θυσίαισι φαενναῖς I. 5.30 ὅθι παῖδες Ἀθαναίων ἐβάλοντο φαεννὰν κρηπῖδʼ ἐλευθερίας fr. 77. 1. of the voice, clear, φαεννᾶς ὀπός P. 4.283