φαείνω
φαείνω, shine, give light
φᾰείνω, poet. form of φαίνω,
- shine, give light, freq. of the sun, ἠέλιος δʼ ἀνόρουσε . ., ἵνʼ ἀθανάτοισι φαείνοι Od. 3.2, cf. Hes. Op. 528, Call. in PSI 11.1218a7; [ἠὼς] ἐπιχθονίοισι φ. Hes. Th. 372; also ἐν νεκύεσσι, μετʼ ἀθανάτοισι φ. Od. 12.383, 385; λαμπτῆρας τρεῖς ἵστασαν ἐν μεγάροισιν, ὄφρα φαείνοιεν 18.308; λαμπτῆρσι φαείνων giving light by . ., ib. 343:—Pass. in same sense, A.R. 2.42; appear, ib. 4.1362, Call. Ap. 9.
- 2 metaph., λόγος περὶ τοῦδε φαείνει Orph. Fr. 247.9.
- II trans., bring to light, ὁπόσʼ ἑρπετὰ γαῖα φαείνει Nic. Th. 390.
φαείνω (seul. prés.)
1 intr. briller, en parl. du soleil, Od. 3, 2 ; 12, 383, 385 ; Hés. O. 526 ; de l’aurore, Hés. Th. 372 ; de flambeaux, Od. 18, 308, 343 ; fig. briller de joie, être radieux, Anth. 9, 659 ||
2 tr. faire briller, acc. Nic. Th. 390 ; au pass. briller, A. Rh. 2, 42 ; 3, 828 ; 4, 1362 ; Arat. 166.
Étym. φάος, cf. φαίνω.
1. praes. licht geven, schijnen, bijlichten.
2. aor. stralen:
φαείνω, poet. Nebenform von φαίνω, leuchten, scheinen, glänzen ; von der Sonne Od. 12.383 ; λαμπτῆρας τρεῖς ἔστασαν, ὄφρα φαείνοιεν 18.308, vgl. 343 ; Hes. O. 530, Th. 372.
φαείνω
[φαϝ- as in φάον.]
To give light, shine. Of the sun Od. 3.2, Od. 12.383, 385.
To illuminate a chamber, afford light. Of braziers : λαμπτῆρας ἵστασαν, ὄφρα φαείνοιεν Od. 18.308.
Of a torch-bearer Od. 18.343.
φαείνω , parallel form of φαίνω, the aor. pass. φαάνθη, 3 pl. φάανθεν being referable to either pres.: shine, give light.