βαθυχεύμων
βᾰθυ-χεύμων, ον, gen. ονος, (χεῦμα)
- = βαθυκύμων, Procl. H. 3.6.
de olas profundas
ὑπὲρ βαθυχεύμονα λήθην ἴχνος ἔχειν
βαθυ·χεύμων, ων, ον, gén. ονος [ᾰῠ] aux vagues profondes, Procl. H. Mus. 6.
Étym. β. χεῦμα.
βαθυχεύμων, tiefwogend, Procl. H. in Mus. 6.