βοϊκός
βοϊκός,
- v. βοεικός. Adv. -κῶς Porph. Abst. 3.3.
βοϊκός, ή, όν, c. βοεικός, DS. 2, 11 ; 17, 69 ; DH. 8, 87 ; forme blâmée par Hdn gr. (Bkk. 1354).
βοϊκός, = βοεικός. von den Gramm. verworfen, auch bei Sp., wie Dion.Hal. 8.87 vorkommend ; vgl. B.A. 1354.