βούτης
βούτης, a herdsman
βούτης, ου, Dor. βούτας α, ὁ, (βοῦς)
- herdsman, A. Pr. 568 (lyr.), E. Andr. 280 (lyr.), Theoc. 1.80, AP 6.255 (Eryc.), etc.:—as Adj., β. φόνος the slaughter of kine, E. Hipp. 537.
- II = ὀρίγανος (Cydonia), Hsch.
recipiente en forma de cono truncado, Hero Stereom.1.52, cf.
I
1 boyero, pastor
τὸν μυριωπὸν εἰσορῶσα βούταν
ἀνὴρ βούτας
2 sacrificador en las Bufonias, Hsch.
3 bot. orégano entre los cidonios, Hsch.
4
βούτας· βοσκήματα
II adj. de ganado
βούταν φόνον
sacrificio de ganadoστάθμους ἔπι βούτας
junto a los establos
βούτης, ου, adj. m. qui concerne les bœufs, de bœuf, Eur. Hipp. 537 ; ὁ β. Eschl. Pr. 569 ; Ag. 719 ; Eur. Andr. 280, etc. bouvier ||
➳ Dor. βούτας, gén. -α, Thcr. Idyl. 1, 80.
Étym. βοῦς.
βούτης, ὁ, der Ochsenhirt, Tragg., z.B. Aesch. Prom. 569 ; Eur. Hec. 646 ; Theocr. βώτας, z.B. 1.80. – Adj. φόνος, Rindermord, Eur. Hipp. 537, = ἑκατόμβη.
βούτης
βοῦς
- Ia herdsman, Aesch., Eur., Theocr.
- IIas adj., βούτ. φόνος the slaughter of kine, Eur.