βούστασις
βούστασις, ox-stall
βού-στᾰσις, εως, ἡ, = foreg., A. Pr. 653 (pl.), IG ΙΙ(2).145.19 (Delos, iv B. C.), D.H. 1.79.
establo A.Pr.653, IG 11(2).145.19 (Delos IV a.C.), IMylasa 216.1 (II/I a.C.), Fabius Pictor 4b (p.855).
βού·στασις, εως (ἡ) [ᾰ] c. les préc. Eschl. Pr. 653 ; DH. 1, 79 ; DL. 9, 3.
Étym. βοῦς, στάσις.
βούστασις, ἡ, Ochsenstall, Aesch. Prom. 633. Auch Dion.Hal. 1.79 ; DL. 9.3.