γανάεις
γανάεις, glorious
γανάεις, εσσα, εν,
- glorious, prob. in Pi. Dith. 4(h).7 S.-M. [edited from Supp.]
que hace resplandecer, que glorifica
μάκαρας θεοὺς γανάεντες
*γανάεις, εσσα, εν, seul. plur. γανάεντες [ᾰᾰ] qui fait resplendir, qui glorifie, Eschl. Suppl. 1019 (corr. γανάοντες, Gottfried Hermann, Æschyli Tragœdiae, 1852).
Étym. γάνος ; cf. le suiv.
γανάεις
- 1gleaming ]γαναενταχ[ Δ. 4h. 7.