γαστρίμαργος
γαστρίμαργος, gluttonous
- gluttonous (cf. λαίμαργος), Pi. O. 1.52, Arist. EN 1118b19, Xanth. 12, Cerc. 16.2, Nic.Dam. p.22 D., etc.: Sup. -ότατα, θηρία Ph. 2.22.
de pers. y anim. de vientre desaforado, que se excede en la comida de pers. o dioses caníbales
ἐμοὶ δ' ἄπορα γαστρίμαργον μακάρων τιν' εἰπεῖν
no puedo llamar caníbal a ninguno de los dioses por Deméter que comió sin saberlo el hombro de Pélope
• gener. voraz, glotón, dado a la gula
γαστρίμαργοι, ὡς παρὰ τὸ δέον πληροῦνται αὐτήν
οὐχ ὁ πόρνος ἀκάθαρτος μόνον, ἀλλὰ καὶ ὁ γ.
τῶν γαστριμάργων, ὧν θεὸς ἡ κοιλία
• de anim. voraz Arist.PA 675b28, Gal.3.328, Plu.2.494d,
τῶν θηρίων τὰ γαστριμαργότατα
ὁ γ. κόραξ
el cuervo voraz, e.e. la glotonería
• raro de abstr.
τὰ πάθη τὰ γαστρίμαργα
las pasiones de la gula
- 1gluttonous ἐμοὶ δʼ ἄπορα γαστρίμαργον μακάρων τιν εἰπεῖν pr. O. 1.52
- gluttonous Pind.