γνώστης
γνώστης, one that knows
γνώστ-ης, ου, ὁ,
- one that knows, τῶν ἐθῶν Act.Ap. 26.3; τοῦ εὐαγγελίου Sammelb. 421.1 (iii A. D.): esp. one who knows the future, diviner, LXX 1 Ki. 28.3.
- II = γνωστήρ, surety, γ. τῆς πίστεως Plu. Flam. 4; expert witness or valuer, PLips. 106.10 (i A. D.).
I
1 garante
τῆς πίστεως
2 conocedor, sabedor
πάντων τῶν κατὰ Ἰουδαίους ἐθῶν
τοῦ εὐαγγελίου
• en lit. jud. crist. de Dios
τῶν κρυπτῶν γ.
conocedor de lo oculto
II subst. sabio, vate, adivino LXX 1Re.28.3,
τοὺς γνώστας μάντεις ἐκάλουν
γνώστης, ου (ὁ)
1 celui qui connaît, gén. NT. Ap. 26, 3 ; particul. qui connaît l’avenir, devin, Spt. 1 Reg. 28, 3 ||
2 c. γνωστήρ, Plut. Flam. 4.
Étym. γιγνώσκω.
γνώστης, ὁ, Bürge, Zeuge für eine ihm bekannte Wahrheit ; πίστεως παρέχεσθαι καὶ βεβαιωτήν Plut. Flam. 4 ; übh. der Kenner, NT ; vgl. Möris p. 116.
Strong 1109
one who knows, an expert: Ac 26:3.†
γνώστης
γιγνώσκω
- Ione that knows, NTest.
- IIa surety, Plut.