γοάω
γοάω, to wail, groan, weep
- Αgroan, weep, Od. 8.92, etc.: c. acc., bewail, Il. 16.857, etc.; ὑπέρ τινος Mosch. 4.83:—Med. (never in Hom. exc. in fut.), γοᾶσθε A. Pers. 1072, cf. Ch. 632; ὀδύρματα τὴν Ἡράκλειον ἔξοδον γοωμένην S. Tr. 51; ἀμφί νιν γοώμενος ib. 937:— Pass., γοᾶται A. Ch. 632; μακρὰ γοηθείς AP 7.371 (Crin.).
1 c. ac. de pers. llorar, hacer el lamento fúnebre en el duelo ritual debido a los muertos (cf. γόος):
κ' αὐτὸν ἐνὶ μεγάροις γοάοιμεν
αἱ μὲν ἔτι ζωὸν γόον Ἕκτορα
Ἄκρα μὲν γοάει σε
νέκυν οὐ σέο ... γοήσειν ἤλπισα
μακρὰ γοηθείς Ἴναχος
οὐδέ σε μήτηρ ... γοήσεται
ἀμφί νιν γοώμενος
• abs. iniciar el canto fúnebre, plañir
γοᾶσθ' ἁβροβάται
2 c. ac. de pers. o cosa llorar por sin ref. al duelo fúnebre
ἡμέας ... γοάουσι
ἐμὰ λέκτρα
τὸν δὴ ἔπειτα γόασκε διαμπερές
• en v. med.
γοᾶτο δ' εὐνάς
γοᾶσθέ μ', ὦ γυναῖκες
ὑπὲρ τέκνου γοάασθαι ... δυσπαθέοντος
• abs. llorar, sollozar, gemir
ἥ γε ξὺν παιδὶ ... ἐφεστήκει γοόωσά τε μυρομένη τε
ἑζόμενοι δὲ ... γόων τίλλοντό τε χαίτας
• en uso metáf.
τίς λίθος οὐκ ἐγόησεν, ὅτ' ἐξήρπαξεν ἐκείνην ... Ἀίδης;
• iter. sollozar repetidamente
ἂψ Ὀδυσσεὺς ... γοάασκεν
• c. ac. de abstr. lamentar, gemir por
ψυχὴ ... ὃν πότμον γοόωσα
γοάει τε καὶ ἣν ὀλοφύρεται ἄτην
ἐγόησαν ἴσον γόον
πολλὰ γοωμένη
πανδάκρυτ' ὀδύρματα τὴν Ἡράκλειον ἔξοδον γοωμένην
γοᾶται δὲ δὴ τόδ' ἓν (κακόν) κατάπτυστον
• en v. med. mismo sent.
πύργων δυστυχεῖς κατασκαφὰς ... γοωμένη
•V.
1. intrans. huilen, jammeren (act. en med.);
2. met acc. betreuren, beklagen, bewenen (act. en med.);
Pass. γοηθείς Crinag. 43 (VII.371), beklagt ; so auch γοᾶται Aesch. Ch. 623.
[γόος.]
1 pl. opt. γοάοιμεν Il. 24.664. γοάοιεν Od. 24.190.
Pple. γοόων, -ωντος Od. 10.209, Od. 12.234, Od. 19.119.
Contr. pl. γοῶντες Il. 18.315, 355: Od. 9.467.
Fem. γοόωσα, -ης Il. 5.413, Il. 6.373, Il. 16.857, Il. 22.363, 476, Il. 23.106: Od. 4.721, 800, Od. 19.210, 264, 513.
Non-thematic infin. γοήμεναι Il. 14.502.
3 pl. impf. γόων Od. 10.567.
3 sing. pa. iterative γοάασκε Od. 8.92.
3 sing. fut. in mid. form γοήσεται Il. 21.124, Il. 22.353.
3 pl. aor. γόον (perh. formed fr. γόος) Il. 6.500.
- 1
To weep, wail, show signs of grief: μὴ γοόωσα οἰκῆας ἐγείρῃ Il. 5.413. Cf. Il. 6.373, Il. 18.315, 355, Il. 22.476, Il. 23.106: ἑζόμενοι γόων Od. 10.567. Cf. Od. 4.721, 800, Od. 8.92, Od. 9.467, Od. 10.209, Od. 12.234, Od. 19.119, 210, 513.
- 2
To weep for, bewail, lament, mourn for the loss of: Ἕκτορα Il. 6.500, ὃν πότμον Il. 16.857 = Il. 22.363: πόσιν Od. 19.264.
- 3
To pay mourning rites to: αὐτόν Il. 24.664. Cf. Il. 14.502, Il. 21.124, Il. 22.353: Od. 24.190.
- 1
- to wail, groan, weep, Hom.:—c. acc. to bewail, mourn, lament, weep for, Il.; ὑπέρ τινος Mosch.:—so also in Mid., Aesch., Soph.:—Pass., γοᾶται Aesch.