γογγύζω
γογγύζω, to mutter, murmur
- mutter, murmur, grumble, ἐπί τινι LXX Nu. 14.29, cf. 17.5; κατά τινος Ev.Matt. 20.11; περί τινος Ev.Jo. 6.41, etc.: abs., PPetr. 3 p.130 (iii B. C.), LXX Nu. 11.1, POxy. 33 iii 14 (ii A. D.), Arr. Epict. 1.29.55.
- 2 of doves, coo, Poll. 5.89. (Cf. Skt. gaṅgūyati ‘utter cries of joy’.)
1 gener. c. suj. colect. murmurar contra, reprobar c. rég. prep.
καὶ ἐγόγγυζεν ἐκεῖ ὁ λαὸς πρὸς Μωυσῆν
ἐπ' ἐμοί
κατὰ τοῦ οἰκοδεσπότου
πρὸς τοὺς μαθητάς
περὶ αὐτοῦ
πονηρὰ ἔναντι κυρίου
τὴν γόγγυσιν ... ἣν ἐγόγγυσαν περὶ ὑμῶν
• abs. murmurar, rezongar
τὸ πλήρωμα γογγύζει φάμενοι (sic) ἀδικεῖσθαι
μετ' ἀλλήλων
τονθορύζω
• c. dat. censurar
οἰκέτῃ σοφῷ ... οὐ γογγύσει
2 de las palomas arrullar Poll.5.89.
•Origen onomat.
- to mutter, murmur, NTest.