δασπλής
terrible, espantoso de seres míticos
Χάρυβδις
Εὐμενίδες
• de pers.
γυναῖκες
• de anim.
δύω δασπλῆτε ... δράκοντε
• de cosas
ὀδόντες
πέλεκυς
• de abstr.
διάστασις
μόθος
κοιρανίη
ἀνάγκη
δασπλής, gén. ῆτος (ὁ, ἡ) c. le suiv., en parl. des Euménides, Euph. (Sch.-Soph. O.C. 681) ; d’une arme (hache, épée, etc.) Nonn. D. 21, 63, 22, 219, etc.
δασπλής, ῆτος, ὁ, ἡ, = δασπλῆτις, Εὐμενίδες Euphor. bei Schol. Soph. O.C. 681 ; ὀδόντες Nonn. D. 4.400 ; πέλεκυς, μάχαιρα, 21.63, 22.219 u. öfter ; διάστασις Paul.Sil. 39 (V.241).