δασυκνήμων
δᾰσῠ-κνήμων, Dor. δᾰσῠ-κνάμων, ον, gen. ονος, = foreg., APl. 16.233 (Theaet.).
δασυ·κνήμων, ων, ον, gén. ονος [ᾰ] c. le préc. A. Pl. 4, 233.
δασυκνήμων, mit dichtbehaarten Schenkeln, Πάν Theaet.Schol. 3 (Plan. 233).