δασπλῆτις

δασπλῆτις, ἡ (voc. -πλῆτα AP 5.240 (Paul.Sil.)),

• horrid, frightful, θεὰ δ. Ἐρινύς Od. 15.234; of Hecate, Theoc. 2.14:—also δασπλής, ῆτος, ὁ, ἡ, sc. δασπλῆτα Χάρυβδιν Simon. 38; δασπλῆτες Εὐμενίδες Euph. 94; δασπλῆτε δράκοντε Nic. Th. 609; freq. in Nonn., γυναῖκες 46.210; μάχαιρα 22.219, al.:—nom. δασπλῆτα, Call. Fr. 534: δασπλήτης An. Ox. 1.149: δάσπλη (sic), Hsch.

δασπλῆτις, bei Homer einmal, Od. 15.284 θεὰ δασπλῆτις ἐρινύς ; Ableitung und Bedeutung zweifelhaft ; verschiedene Deutungen, z.B. »die schrecklich nahende«, »die furchtbar schlagende«, s. Scholl. Od. 15.234 Apollon. Lex.Hom. p. 56.20. Besser als diese ohne Zweifel unhaltbaren Deutungen ist vielleicht eine Ableitung von δᾶ = γῆ und πελάτις »die Dienerin«, vgl. πελάζω πλῆτο, entstanden aus ΠΕʼΛαΤΟ ; denn die Erinys ist nach Homer Dienerin der höheren chthonischen Gottheiten : Il. 9.568 sqq πολλὰ δὲ καὶ γαῖαν πολυφόρβην χερσὶν ἀλοία κικλήσκουσʼ Ἀίδην καὶ ἐπαινὴν Περσεφόνειαν, πρόχνυ καθεζομένη, δεύοντο δὲ δάκρυσι κόλποι, παιδὶ δόμεν θάνατον· τῆσδʼ ἠεροφοῖτις ἐρινὺς ἔκλυεν ἐξ Ἐρέβεσφιν, ἀμείλιχον ἦτορ ἔχουσα, Scholl. Aristonic. vs. 568 ἡ διπλῆ ὅτι οἱ τοὺς χθονίους θεοὺς ἐπικαλούμενοι ταῖς χερσὶ τὴν γῆν ἐπέκρουον, derselbe vs. 569 ἡ διπλῆ ὅτι ἐπικαλεῖται μὲν τὸν ᾍδην καὶ τὴν Περσεφόνην, ὑπακούουσι δὲ αἱ Ἐρινύες ὡς ὑπηρετίδες, derselbe vs. 571 ἡ διπλῆ ὅτι αἱ Ἐρινύες ὥσπερ ὑπηρετίδες ὑπακούουσι, καὶ οὐ μάχεται τὸ »κικλήσκουσʼ Ἀίδην καὶ ἐπαινὴν Περσεφόνειαν« ; vgl. Lehrs Aristarch. p. 185. Hiernach kann unbedenklich die δασπλῆτις ἐρινύς als »Dienerin der Erdgottheit« aufgefaßt werden. Das δασ– ist genitiv., vgl. z.B. νεώσοικος. – Die Späteren verstanden das Wort nicht ; an Homer hielt sich genau Orph. Argon. 872 ἧκε δʼ ἄρʼ ἰὸν ὑπὸ σπλάγχνοις δασπλῆτις Ἐρινύς ; von der Hekate, ebenfalls einer chthonischen Gottheit, Theocr. 2.14 χαῖρʼ Ἑκάτα δασπλῆτι. Ungleich freier ist aus Unverstand δασπλής gebraucht worden.

δασπλῆτις

[prob. fr. δασ- (= δεσ-, house, as in δέσποινα) + πλη-, πελάζω. Cf. τειχεσιπλήτης.]

Thus, that approaches houses (with hostile intent), smiter of houses: Ἐρινύς Od. 15.234.

δασπλῆτις : doubtful word, hardsmiting; epith. of the Erinnys, Od. 15.234†.

δασπλῆτις Perh. from δα, πλήσσω, ς being inserted.

• horrid, frightful, Ἐρινύς Od.; of Hecate, Theocr.