δατητής
δατητής, a distributer
δᾰτ-ητής, οῦ, ὁ,
- distributer, πικρὸς χρημάτων δ. Ἄρης A. Th. 943 (lyr.).
- II in Att. law, liquidator of estates or partnerships, Arist. Ath. 56.6, etc.
repartidor
πικρὸς χρημάτων κακὸς δ. Ἄρης
• en derecho ático partidor, repartidor de bienes comunes
εἰς δατητῶν αἵρεσιν
δατητής, οῦ (ὁ) [ᾰ] qui fait un partage, Eschl. Sept. 945 ; Arstt. fr. 383 ; Lys. (Harp.).
Étym. δατέομαι.
δατητής, ὁ, Verteiler, Aesch. Spt. 945 χρημάτων, vgl. Harp. u. Poll. 4.176, 8.136.
δατητής
δατέομαι
- a distributer, Aesch.