διοξειῶν Save LSJ Bailly 2024 διοξειῶν, v. ὀξύς. δι·οξειῶν (ἡ) c. à d. δι’ ὀξειῶν (χορδῶν) συμφωνία (ἡ) la quinte, t. de mus. dans la théorie pythagoricienne, Philol. B 6, p. 409, 10. Étym. cf. διαπασῶν.