διόπερ
διόπερ or διʼ ὅπερ, v. διό.
conj. causal por lo que precisamente
φύσις δὲ αὐτάρκης· διόπερ νικᾷ
διόπερ, p. δι’ ὅπερ, conj.
1 c’est pourquoi, Thc. 1, 71 ; 8, 92, etc. ; Plut. M. 115b, etc. ; CIA. 2, 240 b, 17 (307 av. J.-C.) ||
2 parce que, Xén. Mem. 4, 8, 7 ; Dém. Ol. 3, 19.
διόπερ, = διό, eben deshalb ; Thuc. 1.71 u. Folgde ; nur deshalb weil, Xen. Mem. 4.8.7.
διόπερ
conj
- διʼ ὅπερ, = διό, Thuc.