διοσημεία
διο·σημεία, ας (ἡ) propr. signe de Zeus, c. à d. présage, signe céleste, tonnerre ou éclair, Plut. M. 419e.
Étym. Διός, σημεῖον.
διοσημεία, ἡ, nach EM. τὰ ἐκ τοῦ ἀέρος σημεῖα, Zeichen von Zeus, Himmels-, Lufterscheinungen, bes. Donner u. Blitz, Plut. Galb. 23 u. öfter. Die Form διοσημεῖα, wie Arats Gedicht betitelt ist, ist zweifelhaft ; der gen. scheint immer διοσημειῶν zu schreiben, Iambl. vit. Pyth. p. 124 u. Polyaen. 1.32.2 ; bei DS. 2.19 schwankt die Lesart sehr.