διωρισμένως
διωρισμένως, distinctly, separately
διωρισμένως, Adv. pf. part. Pass. of διορίζω,
- distinctly, separately, Arist. HA 521a15, Iamb. Protr. 4; definitely, Plu. Def.orac. 2.415b.
adv. sobre el part. perf. pas. de (αἷμα) ἑνίοις οὐ πήγνυται ... δ.
δ. πρῶτος ἐξέθηκε τῶν λογικῶν τέσσαρα γένη
fue el primero que definidamente estableció cuatro clases de seres racionalesδιακρίνουσα
διωρισμένως, adv. d’une manière déterminée, distinctement, d’où particulièrement, Arstt. H.A. 3, 19, 8 ; Plut. M. 415a ; Gal. 12, 39.
Étym. διορίζω.
διωρισμένως, abgesondert ; καὶ χωρίς Arist. H.A. 3.19 ; genau bestimmt, Plut.