δυαδικός
δυαδικός, of or for the number two
δῠᾰδ-ικός, ή, όν, (δύο)
- of or for the number two, Plu. An.procr. 2.1025d; opp. μοναδικός, Dam. Pr. 119; δ. πᾶσα πρόοδος ib. 47. Adv. -κῶς Procl. in Prm. p.915 S., Herm. in Phdr. p.151 A.
1 binario, diádico, que consiste en dos
δυαδικὴ ... πᾶσα πρόοδος
a partir de la mónadaτὸ τῆς δυαδικῆς καὶ ἀορίστου μερίδος ... εἶδος
2 adv. -ῶς diádicamente, de forma dual
περιέχει πάντα τὰ γένη ... δ. ἄλλη τις τάξις
otro tipo de orden comprende todos los géneros de manera dual
δυαδικός, ή, όν [ῠᾰ] qui se rapporte au nombre deux, binaire, Plut. M. 1025c.
Étym. δυάς.
δυαδικός, zur Zweizahl gehörig ; μερίς Plut.