εὐθυρρήμων
εὐθυρρήμων, plain-spoken
εὐθυρρήμ-ων, ον, gen. ονος, (ῥῆμα)
- plain-spoken, Cic. Fam. 12.16.3 (Comp.), Poll. 5.119. Adv. -μόνως Id. 4.24.
- II gloss on εὐθύγλωσσος, Sch. Pi. P. 2.157.
εὐθυ·ρρήμων, ων, ον, qui parle sans détour, franc, Cic. Fam. 12, 16, 3, au cp. -ονέστερος.
Étym. εὐ. ῥῆμα.
εὐθυρρήμων, ον, geradheraus redend, die Dinge bei ihren wahren Namen nennend, Cic. fam. 12.16, im Kompar. εὐθυρρημονέστερος ; Poll. 3.119.
• Adv. εὐθυρρημόνως Clem.Alex.; Poll. 5.120.
• Adv. εὐθυρρημόνως Clem.Alex.; Poll. 5.120.
εὐθυρρήμων
ῥῆμα
- plain-spoken, Cic.