εὐθύδικος

εὐθῠ-δῐκος, ον,

• righteous-judging, B. 5.6, A. Ag. 761 (lyr.), AP 6.346 (Anacr.).
• • II εὐθύδικον, τό, = εὐθυδικία, IG 5(2).357.25 (Stymphalus, iii B.C.).

εὐθύδικος, gerad, gerecht richtend, gerecht, Aesch. Ag. 739 οἴκων γὰρ εὐθυδίκων καλλίπαις πότμος ἀεί, auch im fem., εὐθυδίκαι, richtiger εὐθύδικαι, von den Eumeniden, Eum. 502 ; Anacr. ep. 13 (VI.346).

εὐθύδικος εὐθύ-δῐκος, ον δίκη

• righteous-judging, Aesch., Anth.