εὐσκάριστος

εὐσκάριστος [ᾰ], ον, (σκαρίζω) gloss on foreg., Sch. Il. 13.31, EM 398.23.

εὐσκάριστος, Erkl. des εὔσκαρθμος, Schol. Il. 13.31.