ζαμενής

ζᾰμεν-ής, ές, (μένος) poet. Adj.

• very strong, mighty, raging, h.Merc. 307 (in Sup. ζαμενέστατε) ; Κένταυρος, ἅλιος, Pi. P. 9.38, N. 4.13, cf. Sammelb. 5829.8: once in Trag., ζ. λόγος word of violence or enmity, S. Aj. 137 (anap.); also in late Ep., ζ. χόλος Opp. C. 3.448: neut. as Adv., ἐπὶ ζαμενὲς κοτέουσα Nic. Th. 181:—in form ζᾰμενός, ή, όν, Orac. ap. Porph. Plot. 22 codd., Hsch.

ζαμενής, ές (μένος), sehr kräftig, mutig ; ζαμενέστατε H.h. Merc. 307. Oft bei Pind., z.B. Κένταυρος P. 9.39 ; ἥλιος N. 4.13 (Schol. ξηραντικός); λόγος Soph. Aj. 137, heftig ; so öfter bei sp.D., χόλος Opp. C. 3.448 (wo früher ein Wort ζαμενήχολος stand); ζαμενὲς κοτέειν Nic. Th. 181.

ζᾰμενής

• • a inspired esp. of those with prophetic gifts. Αἰήτα ζαμενὴς παῖς Medea P. 4.10 Κένταυρος ζαμενής P. 9.38 ἀνεψιὸς ζαμενὴς Ἑλένοιο Μέμνων N. 3.63 ὁ ζαμενὴς δʼ ὁ χοροιτύπος Σιληνός (v. Aelian., V. H. 3. 18.) fr. 156.
  • b strong, fierce of things. εἰ δʼ ἔτι ζαμενεῖ Τιμόκριτος ἁλίῳ σὸς πατὴρ ἐθάλπετο N. 4.13 ναόν· τὸν μὲν Ὑπερβορ[έοις] ἄνεμος ζαμενὴς ἔμειξ[ Pae. 8.64 τόλμα τέ μιν ζαμενὴς καὶ σύνεσις πρόσκοπος ἐσάωσεν fr. 231.
  • c frag. ]πικρο[τά]ταν κλάγεν ἀγγε[λία]ν ζαμενε[ ]τυρανν[ fr. 169. 35.

ζαμενής ζᾰ-μενής, ές μένος

• poet. adj. very strong, mighty, raging, Hhymn., Pind.