θιασωτικός
θιασωτικός, belonging to a θίασος
θῐᾰσ-ωτικός, ή, όν,
- belonging to a θίασος, Arist. Oec. 1346b15, BCH 50.233 (Thasos).
θιασωτικός, ή, όν [ᾰ] qui concerne les thiases, de thiase, ou pour les thiases, Arstt. Œc. 2, 4, 1.
Étym. θίασος.
θιασωτικός, zu einem θίασος gehörig, τέμενος Arist. Oec. 2.3.